เราห่างกันแค่ เจ็ดรุ่นเอง...แต่ไม่รู้จักกันเลย 
จำได้ว่าปีนั้น...น่าจะปีที่นัทเข้าแล้ว 
พี่ตึกไปงานไหว้ครูจารึก แต่แทบไม่ได้คุยกับรุ่นน้องเลย 
เพราะไม่มีใครแนะนำใคร... 

พี่เป็นรุ่นแรกที่แอดมิชชั่นโดยเลือกเอกตั้งแต่แรก 
แต่เดิมแอดเข้าไปรวมๆ แล้วค่อยเลือกเอกในปีสอง 
ไม่ค่อยมีใครเลือก...กลายเป็นเอกไทยเพื่อให้จบ 
เรียนเอกไหนไม่รอดแล้วถึงมา 

ไม่มีรุ่นพี่ที่เป็นแบบอย่าง 
ไม่มีรุ่นพี่ที่แนะนำอะไรเราได้...ก้อรุ่นพี่ยังเรียนพร้อมเรา 
ตำรับตำราไม่มี ฟังเลคเชอร์อย่างเดียว 
ทุกวิชาเพิ่งเริ่มสอนเป็นครั้งแรก ๙๐% 

สนุกทั้ง...งงๆ 
แรกๆ ผิดหวังเล็กน้อยที่สอบอักษรจุฬาฯ ไม่ได้...แม้จะรู้ตัวดี 
แต่เมื่อเรียนไปนานเข้า...กลับภูมิใจว่าเราไม่เหมือนใคร 
เรียนลึกกว่าใคร เรียนมากกว่าใคร 
อาจารย์ของเราไปสอนที่จุฬาฯ เพราะเขาไม่มีครู 
ไม่เคยมีอาจารย์จุฬาฯ ธรรมศาสตร์มาสอนเรา 
เพราะอาจารย์เราสอนกันเองหมด...ภูมิใจมาก 

รุ่นพี่ รุ่นหลังๆ สอบไปเรียนโทจุฬาฯ ธรรมศาสตร์กันได้ 
จบเอกที่อักษรจุฬาฯ ก้อมี 
เอกไทยเราไม่ขี้เหร่ 
แต่ตลาดงานไม่รู้จักเรา 

ถึงวันนี้พี่จะออกมาทำงานอิสระ 
แต่ภูมิใจที่จะคุยโม้กับใครๆ 
ว่า "โบราณเอกไทย" เก่งที่สุด 
นี่คือที่มาที่ "พี่ตึก" ใช้เป็นไอคอนประจำตัวในหลายๆ ที่ 

บ่นมาซะเยอะเลย 
ไว้ค่อยๆ คุยกัน

 

 

"พี่ตึก" โบราณรุ่น ๒๙ เอกไทยรุ่น ๑๐ แอดมิชชั่นรุ่นแรก